O13-1 en o15-1 zetten koers richting Verona

Eindelijk was het dan zover. De jongens van o13-1 en o15-1 mochten gaan beginnen aan hun Italiaanse avontuur. Na een aantal maanden van voorbereiding, waarin zowel jongens als ouders hun steentje hadden bijgedragen om deze reis financieel mogelijk te maken, vertrok de bus dan eindelijk rond een uur of 20.30 richting Verona. Aan boord 28 spelers en 31 trainers, leiders, ouders, broertjes en zusjes. Ook gingen er nog diverse ouders op eigen vervoer. Een uur of 14 zou het rijden zijn. Inclusief rusttijd zouden we moeten rekenen op zo’n 16 uur onderweg zijn. Chauffeur Hans bracht ons in een kleine 4,5 uur richting Luxemburg en daar stond zijn collega Harm klaar om de rit voort te zetten richting Verona. Dolle pret was het aan boord. De jongens achterin de bus. Trainers, leiders, papa’s, mama’s, broertjes en zusjes voorin.

Om 12 uur ’s nachts deed zich het eerste heugelijke moment voor. Zingen voor Bastiaan, de broer van Matthijs uit de o13-1, die zijn 15e verjaardag mocht gaan vieren. Lang zal hij leven werd luidkeels ingezet en daarna volgde de traktatie. Tot de eerste stop bleef het vervolgens nog rumoerig.

De busreis verliep voorspoedig. Achterin de bus klonk de muziek van o.a. Justin Bieber en Martin Garrix uit een speaker. Voorin werd er door, met en om grensrechter Chris gelachen. Fotograaf Jorgos zat als een heuse reisleider op de voorste stoel naast de chauffeur en beleefde daar enige memorabele momenten. Zo ging de voordeur spontaan open op de snelweg en zakte de temperatuur zo goed als onder het niveau wat wij zoogdieren kunnen verdragen. Toch mocht het de pret niet drukken.

De volgende stop was in Zwitserland waar de staf zich even dacht te verwennen met een goede bak koffie. Die was inderdaad heerlijk maar dat mocht ook wel voor die prijs. Snel verder dus maar richting Verona. Ondertussen waren de lichten in de bus gedimd en daardoor vonden steeds meer mensen hun slaap. Zo ook grensrechter Chris. Tot dat hij van zijn stoel schoof en languit in het gangpad terecht kwam. Niet heel veel later werden we voorin de bus gestoord door keeper Tijn. Die had zodanige hoge nood dat hij er scheel van ging zien. Het toilet in de bus was ondertussen al zodanig gevuld dat de boodschap van Tijn er niet meer bij kon en dus werd chauffeur Harm dringend verzocht om even te stoppen. Dit betekende de zoveelste stop en zo duurde het uiteindelijk 17 uur alvorens we de parkeerplaats van camping Bella Italia in Verona opreden. Daar stond een handjevol ouders ons al op te wachten.

Na het inchecken konden we direct de bungalows in. 5 huisjes met spelers en een apart huisje voor trainers en leiders werden er ingericht. In een huisje van de o13-1 was nog een kleine verbouwing nodig, koffers en tassen werden uitgepakt en daarna was er tijd om te chillen. De meeste jongens namen een duik in één van de zwembaden op de camping. Een aantal waaghalzen zochten het koude water van het Gardameer op. Weer een ander groepje trok richting het voetbalveldje waar later in de middag ook zo goed als alle andere jongens te vinden waren. Tussendoor werden de uit Nederland meegenomen broodjes knakworst klaargemaakt en gegeten. Na het voetbal werd er even tijd gemaakt om wat op te frissen en daarna zochten we met de hele groep het restaurant op waar het avondeten geserveerd zou gaan worden. Lasagne was het voorgerecht en als hoofdgerecht was er iets van vlees met friet. Aan de vele borden te zien was de smaak niet zo als bij mama thuis. Na het eten stond het volgende hoogtepunt op het programma. Met de hele groep gingen we naar de wedstrijd Chievo Verona – AC Milan. Waar zouden we beter nog even de kunst af kunnen kijken? En als we dan toch in Italië zijn, waarom dan niet even zo’n wedstrijdje meepikken? En nadat we hadden gezien hoe Milan Chievo met 3-1 klop gaf, gingen we moe maar voldaan terug richting camping. Om een uur of 12 trok een ieder zich terug in zijn huisje. De jongens van o13-1 die samen in het eerste huisje zaten hielden het direct voor gezien. De andere helft van o13-1 ging nog even een kaartje leggen. De jongens van o15-1 hadden het nog enige tijd gezellig samen, zo hoorden de ouders die met elkaar voor het huisje van trainers en leiders nog een drankje deden. Ook kwam de meneer van de beveiliging nog even polshoogte nemen. Om 1.30 u. lag een ieder op één oor.

Die maandag werden we om 7 uur bij het ontbijt verwacht. Na onderling overleg hadden we besloten dat we het zouden wagen om te proberen om 8.45 u. aan te schuiven. Even was er wat verwarring bij de bediening maar natuurlijk waren we nog van harte welkom. Het ontbijt was prima, met een stokbroodje, een croissantje, wat biscuits, diverse beleg, koffie, thee, water een een yoghurtje. Na het ontbijt werd er nog even wat gechilld. Om 10.30 u. vertrok de o15-1 richting het toernooi om daar hun eerste wedstrijd te spelen tegen Bjerringbro IF. Met 5-0 werd dit potje vrij eenvoudig gewonnen. Doelpuntenmakers: 1 x Gijs, 3 x Niels, 1 x Dano. Ondertussen vertrokken Jeroen en Patrick met Rene Gompel richting de plaatselijke Lidl om de lunch voor die middag in te kopen en limonade en chips voor ’s avonds. Rene nam de lunch voor de o15-1 mee naar het sportcomplex. De o13-1 at nog even op de camping voordat ze zelf richting sportcomplex vertrokken voor hun eerste wedstrijd. Om 13.45 uur stond chauffeur Harm klaar om de jongens van de o13-1 op te halen. Ze moesten zelf pas om 17.05 u. spelen maar eerst werd de o15-1 natuurlijk even aangemoedigd. O15-1 speelde hun tweede wedstrijd tegen Helsinge IF. Een geweldig team waar helaas met 1-6 van werd verloren. Gijs was verantwoordelijk voor het enige Wijkse doelpunt. De o13-1 speelde later die middag tegen ASD Pescantina. Die wedstrijd werd met 1-0 gewonnen. Doelpuntenmaker: Dennis.

Na de wedstrijd van de o13-1 gingen beide ploegen snel richting camping. Daar werd wederom wat gechilld, een kaartje gelegd, wat gevoetbald en een paar jongens van de o15-1 vonden dat de tijd was aangebroken om op meidenjacht te gaan. Om 20.00 u. zaten we met z’n allen aan tafel voor het diner. Op het menu stond een pasta carbonara als voorgerecht en patat met een hamburger was het hoofdgerecht. In opperbeste stemming zaten onze jongens aan tafel. Er werd wat gezongen, gelachen en gedold en er werden telefoonnummers uitgewisseld met Deense meisjes. Een aantal Deense ouders vonden onze jongens wat te luidruchtig en maakten dat op niet mis te verstane wijze duidelijk. Uiteindelijk werd de sfeer zelfs wat grimmig. Dus werd het tijd om de eetzaal te verlaten. De jongens van de o13-1 gingen naar hun huisjes om een kaartje te leggen. De meeste jongens van de o15-1 hervatten de jacht. Trainers en leiders deden nog een drankje bij een aantal ouders die verderop in een restaurantje zaten te eten. Later op de avond werd het toernooi nog officieel geopend met een heuse vuurwerkshow en een teampresentatie. Om 22.30 u. moesten de jongens van de o13-1 in hun huisje zijn. De jongens van de o15-1 werden een half uur later thuis verwacht. Er was dus nog tijd om een aantal Deense meiden een paar typisch Nederlandse woorden te leren. Net als de avond ervoor namen trainers, leiders en ouders nog een afzakkertje voor het huisje en ook deze nacht was het om 1.30 u. tijd om op stok te gaan.

Die dinsdag schoven we om 8.45 u. aan bij het ontbijt. Dat was wederom prima. Na het ontbijt was er tot 12 uur tijd voor eigen invulling. De staf trok zich terug op één van de terrasjes om een goede cappuccino te drinken. Ook werd er weer een bezoek gebracht aan de plaatselijke Lidl om de lunch voor die middag in te kopen. Rene Gompel was wederom bereid gevonden om met ons mee te rijden. Om 12 uur vertrokken we met z’n allen richting het sportcomplex. Daar werd eerst geluncht en vervolgens speelden beide teams vrijwel tegelijkertijd hun wedstrijd. De o15-1 deed dat tegen Silkeborg IF. Die wedstrijd werd met 0-1 verloren. De o13-1 speelde tegen BK Avarta. Die wedstrijd werd met 3-0 gewonnen. Doelpuntenmakers: Dennis, Dean, Tos.

Na de wedstrijd vertrok de karavaan richting Brescia omdat we daar nog zouden oefenen tegen de jeugd van deze serie B club. Een goed uur moesten we rijden. Eenmaal op de plaats van bestemming, een groot sportcomplex middenin een woonwijk, stond een dame ons op te wachten om ons naar de velden en kleedkamers te begeleiden. Even was er wat verwarring over wie op welk veld moest spelen en daardoor moesten vooral de jongens van de o13-1 even slikken toen ze de tegenstander zagen aankomen. Dat bleek later dus de tegenstander van de o15-1 te zijn. Beide Wijkse teams wisten een geweldige pot voetbal op de mat te leggen. De dpupillen spelen in Italië nog 9 tegen 9 en dus deed de o13-1 dat vandaag ook. Eigenlijk kwam dat wel goed uit want Tos en Lars waren zodanig geblesseerd geraakt dat ze deze wedstrijd voorbij moesten laten gaan. Er werd gespeeld op een groter veld dan wij in Nederland gewend zijn bij 9 tegen 9. Op verzoek van de Italiaanse trainers speelden ze 3 x 20 minuten. Liever nog 4 x 20 minuten maar dat leek de trainers wat te veel van het goede. Brescia kon over 24 spelertjes beschikken dus zou er iedere 20 minuten een verse ploeg in het veld verschijnen. 2 x 20 minuten ging de wedstrijd gelijk op. Met een 3-3 stand werd er aan de 3e 20 minuten begonnen. Uiteindelijk werd de wedstrijd met 3-5 verloren maar wat hebben ze goed gespeeld. De o15-1 wist in hun wedstrijd zelfs op voorsprong te komen. Dano tekende voor de 1-0. Uiteindelijk werd de wedstrijd met 2-1 verloren maar ook de o15-1 had een geweldige pot voetbal gespeeld. Moe maar voldaan en fris gedoucht vertrokken we weer richting camping. Daar konden we nog om 20.30 u. aansluiten voor het diner. Op het menu een pasta pomodoro en gebakken aardappels met een cordon bleu. Vele bordjes gingen schoon leeg. Na het eten zocht een ieder zijn eigen weg. Op een groot scherm werd een Champions league wedstrijd uitgezonden maar de meeste jongens hadden geen tijd of zin om op het overvolle terras te gaan zitten. Liever werd er gekaart, gedold en moest er wat aandacht gegeven worden aan een groepje Nederlandse meiden waar ondertussen kennis mee was gemaakt. Wederom was er afgesproken dat de o13-1 om 22.30 u. thuis zou zijn en de o15-1 een half uurtje later. Zonder morren werden de afspraken nagekomen. Wel hadden de jongens van de o15-1 zichtbaar moeite om afscheid te nemen van een aantal meiden die zich ondertussen bij de huisjes hadden verzameld. Net als de vorige 2 avonden zaten trainers, leiders en ouders weer voor het huisje om de dag door te nemen. Ondertussen werd er een chipje, een nootje en een drankje genuttigd. Om 2 uur was het tijd om te gaan rusten.

Ondertussen was het dus alweer woensdag. Nog een volle dag en met volle teugen genieten dus. Opnieuw schoven we om 8.45 u. aan voor het ontbijt. Eigenlijk had de o13-1 al om 8.45 u. hun laatste poulewedstrijd moeten spelen maar gelukkig had de staf de toernooileiding ervan kunnen overtuigen dat 8.45 u. toch wel erg vroeg was. Ook omdat de finales pas om 16.15 u. werden gespeeld. Dus mochten ze om 12 uur spelen. De o15-1 speelde om 11.15 u. tegen BK Avarta dus konden we met z’n allen richting sportcomplex. De o13-1 had nog even tijd om ze aan te moedigen en ging zich toen voorbereiden op hun wedstrijd tegen Brøndby IF. De o15-1 had ondertussen geen kind aan de o15-1 van de Deense formatie. 3-0 werd het. Doelpuntenmakers: Tim, Lars, Kjelt. De o13-1 verloor met 1-2 van Brøndby maar zou later die dag de kans op revanche krijgen omdat beide ploegen elkaar nog een keer zouden treffen in de finale. Om de tijd te doden, wat te schuilen voor de regen en de jongens goed voor te bereiden op de finale, had trainer Ruud het verzoek gedaan om een plaatselijke pizzeria te bespreken en daar een pasta te nuttigen. De ouders van Lars Odenthal waren op onderzoek uit gegaan en hadden bij een pizzeria die zich op loopafstand van het sportcomplex bevond de mogelijkheden besproken. Ook hadden ze een menukaart weten te scoren. En zo zaten we een uurtje later met 34 personen in La Greca voor een pasta bolognese of pomodoro. Op verzoek van een aantal jongens werd gevraagd of het ook mogelijk was om pizza te bestellen. Een pizza margherita werd aan het menu toegevoegd. Uiteindelijk werden er 29 pizza’s besteld. Van de jongens genoot alleen Jelle van het heerlijke pasta bolognese.

Nadat we ons tegoed hadden gedaan aan al het lekkers, vertrokken we weer richting sportcomplex. De o15-1 trok zich terug in het restaurant van het hotel. De jongens van de o13-1 gingen zich voorzichtig voorbereiden op de finale. In de ochtend had trainer Ruud nog een paar jongens gespaard. Voor de finale was iedereen dus redelijk fit, voor zover daar nog sprake van kon zijn na een paar dagen voetbal en nachten van weinig slaap. Toch waren de jongens vastbesloten om de cup mee naar Wijk te nemen. Om 16.15 u. werd er afgetrapt. De jongens van de o15-1 stonden luidkeels te zingen en staken fakkels af. Een geweldig kippenvelmoment. Brøndby kwam 1-0 voor maar helaas voor CDW had de scheidsrechter buitenspel over het hoofd gezien. Uit een penalty maakte Dennis de 1-1 en dat werd ook de eindstand. Dus werden er penalty’s genomen. Brøndby mocht beginnen. Die penalty werd door Ayrton gestopt. Daarna kwam Jelle en die schoot raak. De 2e penalty van Brøndby ging er ook in. Die van CDW ook. Opnieuw was het Dennis die wist te scoren. De 3e penalty van Brøndby ging op de paal. Dit kon dus niet meer mis gaan zou je zeggen. De scheidsrechter floot echter en gebaarde dat de penalty opnieuw genomen moest worden. Niemand wist waarom maar de scheidsrechter legde in zijn beste Engels uit dat bij dit toernooi de ‘International rules’ gelden en dat de keeper niet mag bewegen. Iets wat beide keepers bij de vorige penalty’s ook gewoon hadden gedaan. Dus mocht de penalty opnieuw genomen worden en die werd raak geschoten. Daarna liep Jelte naar voren voor de 3e Wijkse pingel en die werd ook gescoord. Idem deed Brøndby en ondertussen was de spanning dus te snijden. Boas ging achter de bal staan voor penalty nummer 4 en schoot helaas mis. Nog niets aan de hand zou je zeggen. Brøndby wist hun 5e penalty echter te scoren en dus moest Tos, die zich voor de laatste penalty had gemeld, de stand weer gelijk zien te trekken. Helaas schoot Tos de bal op de paal. De Deense keeper lag echter al in de hoek voordat er was gefloten maar dat was kennelijk geen reden om ook deze penalty over te laten nemen. Dus werden de jongens van de o13-1 2e. Een mooi resultaat maar natuurlijk waren ze teleurgesteld dat er op deze manier werd verloren. Toch was er reden genoeg om een klein feestje te vieren. Even later bij de prijsuitreiking mocht er een flinke cup in ontvangst worden genomen. Daarna snel terug naar de camping.

Daar werd eerst lekker gedoucht en daarna werden de tassen alvast gepakt. De staf deed een drankje op een terrasje en evalueerde de dag. Om een uur of 8 schoven we voor de laatste keer aan voor het avondeten. Op het menu stonden een pasta bolognese en doperwten met rollade. Aan de bordjes te zien smaakte het opnieuw niet zoals thuis. Diverse jongens leken nog nooit een doperwt te hebben gezien, laat staan gegeten. Dus werd er door een aantal jongens nog een pizza gescoord bij de afhaal. De staf bleef nog even zitten voor een laatste drankje en liep daarna richting huisje. Daar zaten ouders al te wachten voor het alom bekende ‘bekkie af’. Een gezellige avond volgde. In de feesttent op het terrein werd een heuse farewell party gehouden en een aantal jongens zochten daar hun heil. De afspraak was dat de jongens van de o13-1 om 23.30 u. weer in hun huisje waren. De jongens van de o15-1 om 00.00 u. Allemaal waren ze ruim voor de afgesproken tijd binnen. De jongens van de o13-1 om te kaarten, muziek te luisteren en het laatste snoep, de chips en drinken op te maken. De jongens van de o15-1 hadden zichzelf opgesloten met een groepje Nederlandse meiden. Dus was het overal meer dan gezellig. Rond een uur of 2.30 u. werden de laatste lichten gedoofd.

Toch waren de meeste jongens die donderdag alweer vroeg uit de veren om aan de grote schoonmaak te beginnen. Noodweer was het en daardoor stonden de paden op de camping blank. De meeste jongens hadden daar maling aan en liepen met volle bepakking en tot de enkels door het water. Alleen leider Peter dacht daar anders over. Die trotseerde het wassende water op blote voeten. Nadat alles was schoongemaakt en de tassen en koffers in de bus waren gezet, werd er nog één keer richting restaurant gelopen voor het ontbijt. Het leek erop dat er niet meer op ons was gerekend want de bediening moest de broodjes, het beleg en de bakjes yoghurt bij elkaar schrapen. Ondertussen werden de huisjes gecontroleerd in het bijzijn van leider Jeroen en die mocht de 600 euro borg zonder al te veel moeite weer in ontvangst nemen.

Rond een uur of 10 was alles in gereedheid gebracht voor de terugreis. Een aantal ouders en jongens bleven nog een paar dagen langer in Verona dus die stonden klaar om ons uit te zwaaien. Chauffeur Harm had zijn plek achter het stuur ingenomen en zou ons in een uur of 12 richting Luxemburg brengen waar een collega hem zou aflossen voor de laatste paar honderd kilometer. De eerste stop was in Zwitserland waar ook de lunch werd genuttigd; een stokbroodje gezond uit het vuistje. Daarna nog een sanitaire stop, op de foto met een Ferarri die voor het tankstation geparkeerd stond en vervolgens snel de bus weer in. Op diverse plekken in de bus werd de tijd gedood met klaverjassen. Achter in de bus klonk weer muziek en zaten diverse jongens te ‘gummienekken’, zoals leider Peter dat noemt. Het avondeten werd genuttigd in de plaatselijke mc. Penningmeester Jeroen had goed op de centjes gelet en dus zat er nog voldoende in de pot om uit eten te gaan. Aan de snelheid waarmee de diverse burgers naar binnen werden gewerkt was te zien dat de jongens trek hadden. Daarna de bus weer in voor de ‘laatste’ kilometers. In Luxemburg stond inderdaad een chauffeur klaar om onze Harm af te lossen. Zijn eerste fijne actie was het legen van het chemisch toilet. Volgens Harm was dat niet mogelijk en daardoor hadden we de afgelopen 4 dagen met een tot de rand gevulde pot rondgereden en dat was ondertussen wat gaan rieken. Daar werd gelukkig een einde aan gemaakt en dus begonnen we met een frisse, schone pot aan het laatste deel van onze reis. Uiteindelijk reden we om een uur of 2 ’s nachts de parkeerplaats van Marienhoeve op. Daar stonden diverse ouders ons op te wachten. Snel werd de bus geleegd, werd er afscheid genomen en zocht een ieder zijn weg naar huis om daar nog wat uurtjes slaap te pakken.

Wat was het een geweldig avontuur jongens! Langs deze weg willen wij jullie daarvoor bedanken! Voor de gezelligheid, het mooie voetbal, de inzet die jullie met elkaar hebben geleverd om dit avontuur mogelijk te maken, voor de wijze waarop jullie het met elkaar hebben beleefd, de samenhorigheid, de vele grappige momenten, etc., etc.

Ook willen we de sponsors nog een keer bedanken die dit mede mogelijk hebben gemaakt.

Last but not least ook nog een shout-out richting het bestuur van CDW!

 

A nome di tutti i membri dell’organizzazione,
Addio!!!


Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

U mag deze HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

*